Select Page

Maandag, de dag na een weekend waar ik Mars net die paar minuutjes was voorgebleven. De dag na het weekend waar ik net iets sneller was dan een aantal puur getrainde fietsers, de dag nadat ik de halve marathon naar volle tevredenheid onder de 1:45 gelopen had.

Maandag de eerste dag die ik zou gaan werken na het op maken van mijn vakantie dagen. De maandag waarop ik zou starten in mijn nieuwe functie. Maar ook de maandag waar ik een afspraak had in het ziekenhuis en werk moest bellen dat ik toch nog even een half dagje later zou op komen.

Niks ernstigs toch? Het project in Djibouti kwam toch niet in gevaar? Verwachtte ik dat ik nog genoeg tijd had om het project voor te bereiden? Tuurlijk!!! Uiteraard zou dat allemaal goed komen…  Ik voelde me toch top fit! Wat kon er nou mis gaan.

Tijd voor de echo, eerst de goede bal, daarna de foute. Het apparaat ging door naar mijn onderbuik, steeds iets hoger richting de nieren. Het was me al duidelijk dat het niet goed zat, anders zouden ze daar niet kijken, na wat intern overleg kon ik direct door naar de afdeling urologie.

Na de gebruikelijke ontmoetings plechtigheden, volgde als  snel de vraag of ik al kinderen had. Veroorzaakte deze vraag angst dat er waarschijnlijk iets niet goed zat in mijn lichaam? Nee zeker niet, juist opluchting! Opluchting dat ik kon reageren met ‘Ja genoeg!’. Hoeveel jongens van 33 zijn net, of nog helemaal niet, bezig met de uitbreiding van hun gezin. Ik was klaar! Gelukkig met mijn rijkdom. Dit onderwerp was geen issue! Door naar de volgende stap.

De volgende stap: Teelbal kanker, de bal moest er zo snel mogelijk uit en wel komende woensdag! Ach dan was ik toch nog thuis, ik zou om half 11 ’s avonds pas vliegen. Kom maar op met die operatie, eruit dat ding! Door pakken, weg ermee!

Een onderzoekende blik van de uroloog hoe ik op dit nieuws zou reageren. Ik beeld me in dat ze een nuchter koppie zag, niet onder de indruk, met als eerste vraag: ‘ Ow, kunnen jullie de andere kant dan meteen even knippen?’  Dat speelde al een tijdje door mijn hoofd, maar ik vond het toch wel een erg grote stap. Ik had tot nu altijd tal van pruts argumenten om het niet zou doen. Wat er eigenlijk gewoon op neer kwam dat ik erg op zag tegen het gefrunnik in mijn zak.

Maar nu ze sowieso gingen frunniken, leek dit me een ideaal moment. De uroloog was ietwat verbaasd over dit antwoord en na een lichte stameling dacht ze dat dit geen probleem zou zijn.  De druk was van de situatie af. Nog een doorname van de planning van de komende 2 dagen en nog even het evt plaatsen van een balprothese doorgenomen.  

Woensdag zou dagopname worden, na de ingreep kon ik weer naar huis. Dat was mooi, dan kon ik ’s avonds gewoon vliegen..  toch? Hmm daar dacht de uroloog anders over, waar wilde ik dan heen vliegen? Djibouti? Waar lag dat? Aha tussen Eritrea en Somalie.. nou beste meneer Nic, ik zou maar even naar uw werk bellen dat dat niet door gaat!